Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Θεοκλήτου Διονυσιάτου, μοναχού: Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν συναισθηματισμοί

Η απόλυτη απάντηση στους οικουμενιστές. Γιατί έχει παραγίνει το κακό. Νεοπατερική θεολογία, μεταπατερική θεολογία, στοχαστική θεολογία.... Δεν υπάρχει Αντίχριστος, δεν υπάρχει 666, να κάψουμε το "Πηδάλιο", να μειώσουμε την Θεία Λειτουργία και γενικότερα ένα πλήθος κατάπτυστων δηλώσεων από αναξίους θεολόγους και ιερωμένους... Αυτά παθαίνουμε όταν η Θεολογία από βιωματική (δίνεις αίμα παίρνεις πνεύμα), γινεται στοχαστική. Όταν από το "ει προσευξη αληθώς, θεολόγος ει" φτάνουμε στην θεολογία του "εργαστηρίου θεολογίας". 
Είδατε τελικά, πόσο εύκολη δουλειά είχε ο "διάβολος"; Σε αυτό που αναρωτιόμασταν "μα πώς είναι δυνατόν να τα πετύχει όλα αυτά ο Αντίχριστος;" η απάντηση ήταν πολύ απλή: "Μία μερίδα "θεολογων των πτυχίων" και μια μερίδα "ποιμένων" ήταν  και είναι ικανές να φέρουν την πνευματική σύγχυση στο ποίμνιο. Και απ' ότι φαίνεται τα καταφέρνουν πάρα πολύ καλά. Ο Θεός να τους ελεεί.... (το σχόλιο δικό μου)

Το κείμενο του γέροντος Θεοκλήτου:

«Να ενωθούμε. Αλλά πώς; Να ενωθή η αλήθεια με το ψεύδος; Το φως με το σκότος; Οι πιστοί εις την Εκ­κλησίαν με εκείνους, που αρνήθηκαν την Εκκλησίαν; Να ενωθούμε, ναι. Αφού αποβάλλουν οι κακόδοξοι τας κακοδοξίας των. Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χω­ρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλη­σία του Χριστού «διά τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν εχει αιρέσεις, οπότε η Εκ­κλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενι­κών Συνόδων και των αγίων Πατέρων και τα πάντα γίνο­νται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν, πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά βι­βλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους άγιους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς Εικό­νας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τό­σους αιώνας....

Δεν αγόμεθα από άκριτους μισαλλοδοξίας. Δεν είμε­θα τετυφλωμένοι φανατικοί. Αισθανόμεθα την ανάγκην, ως τέκνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, να δώσωμεν «την μαρτυρίαν του Αρνίου, ην έχομεν». Η Ορθόδοξος Εκ­κλησία διετήρησεν απαραχάρακτον την παρακαταθήκην της πίστεως ως Δόγμα και Ηθικήν και οφείλομεν να το γνωρίζωμεν. Εκπέμπομεν το φως της πίστεως και όσοι οι εν τω σκότει ας προσέλθουν, θέλουν εξηγήσεις; Θέ­λουν «λόγον περί της εν ημίν ελπίδος»; Είμεθα έτοιμοι. Όχι όμως να συγχέωμεν τα πράγματα. Όχι να ετεροζυγούμεν. Όχι να δίδωμεν αφορμάς, διά να λέγουν οι κακόδοξοι, ότι αμφιβάλλομεν διά την πάμφωτον και αδαμαντίνην Ορθοδοξίαν μας. Όσα καλώς και εν Πνεύματι Αγίω παρελάβομεν υπό της Εκκλησίας, αυτά τηρούμεν ως κόρην οφθαλμού. Δεν γνωρίζομεν άλλα θέματα και ανθρώπινα καινοτομήματα. Γνωρίζομεν τα αναθέματα, εκ των οποίων η αγία Εκκλησία μας κατωχύρωσε τας εν Οικουμενικοίς Συνόδοις διατυπωθείσας δογματικός αλη­θείας και δεν τολμώμεν να σκεφθώμεν καμμίαν μεταβολήν και κανένα συμβιβασμόν...».

«Η Ορθοδοξία διαλέγεται ανά τους αιώνας, αλλά τίποτε δεν θυσιάζει, χάριν σκοπιμότητος. Ημπορεί να απειλούμεθα με αφανισμόν, αλλ' αυτό ενδιαφέρει τόν Θεόν, όχι ημάς. Εις ημάς επιβάλλεται να τηρώμεν την πίστιν μας και να μετανοώμεν εφ' οις ημάρτομεν. Και να μεριμνώμεν ανθρωπίνως υπέρ εαυτών και των άλλων, μέ­χρι του σημείου, όπου η πίστις η ορθόδοξος δεν θίγεται. Όταν όμως ο Οικουμενισμός μας ισοπεδώνη με τους αι­ρετικούς, τότε επέρχεται σύγχυσις και εις ημάς και εις αυτούς. Ημείς λησμονούμεν, ότι είμεθα ορθόδοξοι και αυτοί αυταπατώνται, ότι δεν είναι αιρετικοί... Και όχι μόνον αυτό, αλλά και μάς... προσκαλούν να εισέλθωμεν εις την ποίμνην των! Εάν ζητούν διάλογον μεθ' ήμών, είναι διότι ανεκάλυψαν ρήγματα εις το τείχος μας. Δεν θέλουν συζητήσεις περί Ορθοδοξίας. Τά ξεύρουν όλα. Ούτε ζητούν να ακούσωμεν τας ιδικάς των απόψεις. Γνωρίζουν, ότι τας ξεύρομεν...». 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Στηρίξτε......