Βιβλιοπαρουσίαση: Αρχιμ. Ζαχαρία (Ζάχαρου), «Πιστοί στη διαθήκη της αγάπης»

(του Γεωργίου Μαντζαρίδη)

"Προϋπόθεσις πνευματικής ωφέλειας"

(Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση)

"Η αυταπάρνηση της Θεομήτορος"

(αρχιμ. Ζαχαρίας Ζάχαρου) 

Παραστατική παρουσίαση της διαφοράς μεταξύ Ορθόδοξης και Προτεσταντικής θεολογίας"

Η Ορθόδοξη Θεολογία με… καρέκλες: Η Αγάπη Νικά. Μια παραστατική παρουσίαση της διαφοράς της θεολογίας περί σωτηρίας, Προτεσταντισμού και Ορθοδοξίας, από τον υποδιάκονο Στηβ Ρόμπινσον.

π. Αντώνιος Bloom:"Προϋποθέσεις γιὰ τὴ συνάντηση"

(του πατρός Αντωνίου Bloom) 

"Ἡ χαρά στήν πνευματική ζωή μας"

(του Αλεξάντερ Σμέμαν)

Τρίτη, 12 Ὀκτωβρίου, 1976

Συναντήσεις, συζητήσεις, τηλεφωνήματα. Ἔχω κουραστεῖ ἀπὸ τὰ παράπονα, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς παραμένει: κάτω ἀπ' αὐτὴ τὴ συνεχῆ πίεση καὶ σπουδή, εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐργαστεῖς. «Πάτερ, ποτὲ μπορῶ νὰ σᾶς δῶ;» Καμιὰ διέξοδος, ὅπως ἔχουν τὰ πράγματα. Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο: «Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τάς ψυχᾶς ὑμῶν» (Λουκ. 21,19).

Πηγὴ τῆς ψευδοῦς θρησκείας εἶναι ἡ ἀνικανότητα νὰ χαρεῖς, ἤ μᾶλλον ἡ ἄρνηση τῆς χαρᾶς, ἐνῶ ἡ χαρὰ εἶναι ἀπόλυτα οὐσιώδης ἐπειδή, δίχως ἀμφιβολία, ἀποτελεῖ καρπὸ τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ γνωρίζει ὅτι ὑπάρχει Θεὸς καὶ νὰ μὴ χαίρεται. Μόνο σὲ σχέση μὲ τὴ χαρά, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ταπείνωση εἶναι σωστός, γνήσιος καὶ καρποφόρος. Ἔξω ἀπὸ τὴ χαρά, ὅλα γίνονται δαιμονικά, μιά βαθύτερη διαστροφὴ κάθε θρησκευτικῆς ἐμπειρίας. Μιά θρησκεία φόβου. Θρησκεία τῆς ψευτοταπείνωσης. Θρησκεία τῆς ἐνοχῆς: τὰ πάντα εἶναι πειρασμοὶ καὶ παγίδες - ὄντως πολὺ δυνατοί, ὄχι μόνο στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Οἱ «θρησκευόμενοι» ἄνθρωποι, κατὰ κάποιο τρόπο, βλέπουν τὴ χαρὰ μὲ ὑποψία.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "Ομιλία Δ΄ εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον"

 

Ματθ. 1, 17-21 

"Βάλε φωτιά στίς σκέψεις μου..."!

(του Ἁγίου Ἰγνατίου Brianchaninov)

"Απλώς η πλειοψηφία της Συνόδου ή οι θεούμενοι; "

(του αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου)

Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης: "Ιστορική ομιλία στη Θεολογική Σχολή Θεσ/νίκης, 1997" , 1997

Ιστορικής σημασίας, ανέκδοτη μέχρι τώρα, ομιλία του Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου, στο Δ΄ Αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, στις 6 Νοεμβρίου του 1997.